Een klaslokaal roept zelden enthousiasme op. Het staat eerder voor moeten, voor stilzitten, voor luisteren naar iets waarvan je nog niet weet of het je iets gaat opleveren. Zeker als je al een tijd uit die omgeving bent, voelt het al snel als een verplicht tussenstation. Tot het na een aantal lessen niet meer gaat om wat je leert, maar om wat er ontstaat.
De afgelopen weken gaf onze Verbinder Wissam een Participatie en Verklaringstraject, in het Nederlands en Engels, aan een groep van 24 deelnemers in gemeente Hoogeveen. Er zijn vier bijeenkomsten geweest, helder opgezet, met thema’s die iedereen zou moeten kennen: rechten en plichten, Nederlandse gebruiken, hoe de politiek werkt, wat stemmen betekent, hoe politieke partijen functioneren en wat er komt kijken bij een zorgverzekering. Onderwerpen die vaak een beetje droog ogen, maar voor veel deelnemers voor het eerst echt betekenis krijgen. Maar wat zo’n traject interessant maakt, zit zelden alleen in de inhoud.
Ashley, 23, afkomstig uit Thailand en nog geen jaar in Nederland, beschrijft haar ervaring. Vier bijeenkomsten, zegt ze, waren voor haar “een goede ervaring”, juist omdat ze hier nog maar kort is en de taal nog niet volledig beheerst. Wat haar hielp, was niet alleen de informatie, maar vooral de manier waarop die werd aangeboden, via groepsopdrachten en uitwisseling, waardoor ze toegang kreeg tot dingen “die ik hiervoor nog niet wist”.
Gaandeweg merkte ze dat haar interesse verschoof van volgen naar begrijpen. Ze raakte benieuwd naar hoe de Nederlandse wet werkt en wat die betekent voor mensen die nieuw zijn in het land, en hoe regels in de praktijk uitpakken voor mensen zoals zij. Zelf wilt ze rechten studeren.
Maar het meest opvallende in haar verhaal zit ergens anders. Ze vertelt dat ze zich “vrijer voelde om iets te delen en vrienden te maken”, en dat ze sinds haar komst naar Nederland eigenlijk weinig mensen had om op terug te vallen. Na de lessen had ze dat wel. Ze had een trainer die ze prettig vond, klasgenoten met wie ze kon praten, en, zoals ze zelf zegt, “meer plezier dan wanneer ik alleen ben”.
Ze vertelt dat ze zich “vrijer voelde om iets te delen en vrienden te maken.”
Tijdens de laatste bijeenkomst worden de certificaten uitgedeeld. Iedereen neemt wat te eten mee. Niet omdat het moet, maar omdat iemand besluit te koken en anderen daarop aanhaken. In dit geval een authentieke Thaise van bakwan sayur tot bananenbrood. Toevallig was een van de deelnemers jarig, dus daar werd natuurlijk voor gezongen met z’n allen!
Wat je ziet gebeuren, is dat een groep die in eerste instantie vooral uit individuen bestaat, langzaam verandert in iets wat meer samenhang heeft. Mensen beginnen elkaar te herkennen, delen telefoonnummers en ervaringen, zoeken elkaar op en vinden daarin een vorm van houvast die niet in het lesmateriaal zit.
Misschien is dat het ongemakkelijke aan het woord ‘training’. Het suggereert iets functioneels, iets afgebakends, terwijl het in werkelijkheid een plek is waar vrienden voor het leven ontstaan. Mensen komen voor informatie, maar blijven hangen voor iets anders.
Dat is, zonder het groter te maken dan nodig, de magie van een training.
Meer weten over de PVT?
Klik hier.
