Anas Al Halabi (33) staat als Verbinder voor de klas, maar ook regelmatig op het podium. Hij is een verhalenverteller in hart en nieren. Al zijn collega’s en deelnemers profiteren gretig van zijn verhalen.
- Respect
Voor Anas begint een goede les niet bij de inhoud, maar bij de sfeer in de ruimte. Hij kijkt eerst; wie zit waar, wie voelt zich op zijn gemak, wie niet, wie neemt ruimte in en wie houdt zich op de achtergrond. Hij wil niet meteen binnenkomen als “de trainer” die alles al weet. Hij wil dat deelnemers eerst kunnen landen.
Hij doet zich dan ook niet anders voor dan hij is. “Ik lach met hen. Ik praat met hen. Ik ben precies dezelfde persoon als altijd.” Dat maakt volgens hem een groot verschil. Mensen voelen snel of iemand echt is of alleen een rol speelt. “Als ik hun respect heb gekregen, zetten we de eerste regel. We zullen elkaar niet veroordelen.” Mensen durven te onderbreken, vragen te stellen of te zeggen dat ze iets niet begrijpen. En dat is het resultaat waar hij graag naar streeft.
Hij begrijpt ook goed dat gedrag vaak cultureel gelezen wordt. Iemand die te laat komt, is voor hem niet automatisch ongemotiveerd. Iemand die stil blijft, is niet per se ongeïnteresseerd.
“Ik ben niet geïrriteerd als iemand te laat komt. Omdat ik weet: het is moeilijk om aan de tijd te komen. Vooral als je nog nieuw bent.”
Tegelijk legt hij uit hoe bepaald gedrag in Nederland overkomt. Nogmaals niet veroordelend, maar praktisch, zodat deelnemers leren schakelen zonder zichzelf kwijt te raken.
2. Vrede en aardigheid
Als Anas over zijn belangrijkste waarden praat, noemt hij vrede en aardigheid. Dat klinkt zweverig, maar bij hem is het juist een vorm van realisme. Hij bedoelt er niet mee dat het leven makkelijk of mooi is. Integendeel. Juist omdat hij weet hoe grillig het leven kan zijn, vindt hij het belangrijk om momenten van rust te herkennen en serieus te nemen.
“Mijn moeder gaat ziek worden en zal komen te overlijden. Mijn vader gaat ziek worden en zal komen te overlijden. Mijn vrouw gaat iets krijgen. Ik ga iets krijgen. Misschien begint er een oorlog waar ik woon. Dus het accepteren dat dit zo is, dat geeft je vrede.” Voor hem zit vrede dus niet in controle, maar in acceptatie. In het besef dat niet alles maakbaar is, en dat je juist daarom moet leren leven met wat er wel is.
Veel deelnemers komen een klaslokaal binnen met stress, met trauma, met verlies, met schaamte of met het gevoel dat ze opnieuw moeten beginnen zonder kaart. Anas probeert hen niet op te peppen met copy-and-paste motivatiezinnen. Hij probeert iets anders te doen: ruimte maken. Ruimte voor wie iemand is, voor wat iemand heeft meegemaakt, en voor het tempo waarin iemand kan bewegen.
“Je bent sterk genoeg om hier te zijn”, zegt hij tegen deelnemers. “Je bent sterk genoeg om door te gaan.”
Dat klinkt eenvoudig, maar voor veel mensen die geregeld als probleem of dossier worden benadert, kan dit een handreiking zijn.
Hij ziet vooral bij deelnemers uit de Z-route hoeveel verschil dat maakt. Zij hebben vaak met meer obstakels te maken en dragen soms al jaren spanning met zich mee. “Je moet accepteren dat je van een andere plek komt. Je hebt een andere waarde. Misschien moet je iets doen wat je nooit dacht dat je zou doen.” Hij zegt dat niet om mensen kleiner te maken, maar om ze juist bewegingsruimte te geven. “Hoe meer je het idee accepteert dat je flexibel moet zijn, hoe minder moeilijk het zal zijn.”
- Hard werken
Hard werken is iets wat Anas van jongs af aan heeft moeten doen en wat hij nog steeds meeneemt in zijn werk. “Sinds ik zestien ben heb ik alles met mijn beide handen gebouwd”, zegt hij. Hij maakt de nieuwkomers ook wegwijs door zijn eigen fouten te benadrukken. “Elke fout die je kunt voorstellen, ik heb het gemaakt.” Wat hem daarin typeert is dat hij deelnemers bruikbare trucs leert. Dingen waar ze dezelfde dag nog iets aan hebben.
Neem bijvoorbeeld de zoveelste vergadering op het werk. Veel nieuwkomers zijn volgens Anas niet gewend om in meetings veel te zeggen, terwijl dat in Nederland vaak wél van je verwacht wordt. “Het is heel belangrijk dat je in meetings praat”, zegt hij. “Als je dat niet doet, dan denken ze dat je stupid bent.” Daarna komt meteen zijn oplossing: “Ga in het midden zitten in elke cirkel. Ze beginnen nooit van het midden. Dan hoor je eerst wat anderen zeggen.” Al komt deze tip niet alleen voor nieuwkomers van pas.
Aan het eind van een sessie voelt hij vaak hoeveel energie het hem kost. “Ik kan voelen dat ik energie heb verloren, omdat ik de les met mijn hele hart gegeven heb.” Vol overgave en altijd met de vraag wat iemand morgen echt verder helpt.
Paspoortje
Naam: Anas
Leeftijd: 33 jaar
Woonplaats: Bilthoven
Geboren in: Damascus, Syrië
Studie: Japanse cultuur en literatuur
Werk: Trainer bij SosyTraining, medewerker bij TivoliVredenburg, vertaler en storyteller
Favoriet eten: Shawarma
Favoriete plek: “Daar waar de mensen zijn van wie je houdt.”
Guilty pleasure: Goede documentaire als the Black Godfather en een glas wijn.
