Hawazen (31) werkt als Verbinder en begeleidt dagelijks mensen die hun weg proberen te vinden in een nieuw land. Zelf groeide ze op in Syrië en werkte jarenlang in HR in onder meer de Verenigde Arabische Emiraten. Een mooi compliment kreeg ze toen een grote groep deelnemers in Amsterdam kon kiezen tussen online les of fysiek doorgaan. Bijna de hele groep koos voor fysiek. “Ze zeiden: nee, we willen met de trainer zijn. We willen doorgaan met haar.” Hawazen wist even niet of ze vooral blij moest zijn of moest denken aan de volle klas die dat zou opleveren. “Het was een blessing and a curse”, zegt ze lachend. “Maar natuurlijk was ik heel blij.”
- Integriteit
Voor Hawazen begint goed werk bij integriteit. Dat past bij haar achtergrond in HR, maar ook bij hoe ze in de klas staat. “Ik wil iemand zijn die mensen kunnen vertrouwen”, vertelt ze. “Eerlijkheid is voor mij een rode lijn.” Deelnemers komen soms met persoonlijke verhalen, twijfels of problemen die ze niet zomaar met iedereen delen. “Dan moet je weten: kan ik dit delen of niet? Soms moet je het gewoon bij jezelf houden.”
Ze herinnert zich een deelnemer die na de les naar haar toe kwam. Hij had problemen met de gemeente en voelde zich oneerlijk behandeld. “Hij zei: ik wil iets met je delen, maar ik wil dat het geheim blijft.” Hawazen luisterde, stelde vragen en probeerde eerst helder te krijgen wat er precies speelde. “Hij voelde vooral heel veel druk”, zegt ze. “Dan moet je niet meteen groter maken wat al groot voelt. Je moet rustig kijken: wat is het probleem, wie is de juiste persoon, wat kan de volgende stap zijn?”
Ze gaf hem advies over hoe hij het gesprek kon aangaan en besprak de situatie ook zorgvuldig met collega’s. Niet om het verhaal door te vertellen, maar om zeker te weten dat haar advies klopte. “Je moet betrouwbaar zijn”, zegt ze. “Mensen moeten voelen dat wat jij zegt correct is.”
- Empathie
Empathie noemt Hawazen belangrijk, maar ook ingewikkeld. “Soms zie ik het als een zwakte”, vertelt ze. “Je voelt veel, maar je kunt het niet altijd laten zien. Je moet ook professioneel blijven.” Toch weet ze dat juist empathie ervoor zorgt dat deelnemers zich veilig voelen. “Als iemand merkt dat je hem begrijpt, wordt praten makkelijker.”
In de klas ziet ze dagelijks hoeveel mensen tegelijk dragen. De taal leren, werk zoeken, kinderen opvoeden, afspraken met instanties, zorgen om familie, en ondertussen ook nog de druk van integratie. “Ze worstelen met de balans tussen familie en inburgering”, zegt ze. “Dat is voor veel mensen het grootste probleem.” Vooral vrouwen delen soms veel met haar. Over thuis, over verwachtingen, over mannen die nog steeds bepalen wat wel of niet kan. “Sommige vrouwen uit onze cultuur worstelen daarmee, ook hier”, vertelt ze.
Niet elk verhaal vraagt meteen om een grote interventie. Soms is luisteren al veel. “Maar als er echt een probleem is, dan moet je iemand verbinden aan de juiste hulp. Een organisatie, een contactpersoon, iemand die echt kan helpen.”
- Verantwoordelijkheid
Verantwoordelijkheid is voor Hawazen geen woord voor op papier. Het is iets wat ze overal voelt: in haar werk, in vriendschappen, in familie, in de klas. “Je bent verantwoordelijk voor je beslissingen, voor je woorden, voor wat je doet”, zegt ze. “Ik hou niet van mensen die alles aan het toeval overlaten.”
Die houding zie je terug in hoe ze zich voorbereidt. Ze wil zeker weten dat wat ze vertelt klopt. “Je kunt niet zomaar iets zeggen. Mensen vertrouwen op jouw woorden.” Daarom controleert ze informatie, vraagt ze collega’s om advies en wil ze haar kennis steeds blijven bijwerken. “Het menselijke deel is makkelijk voor mij. Contact maken, mensen op hun gemak stellen. Maar de informatie moet correct en up-to-date zijn.”
In de klas probeert ze deelnemers ook te laten nadenken over hun eigen verantwoordelijkheid. Niet door streng de vinger te wijzen, maar wel duidelijk. Sommige deelnemers voelen zich in het begin weinig eigenaar van hun traject. “Sommigen willen niet werken, niet verder leren, niet echt bezig zijn met hun integratie”, zegt ze. “Dan probeer ik te laten zien: dit gaat over jouw dagelijks leven, jouw toekomst.”
Tegelijk voelt ze zelf ook verantwoordelijkheid voor de groep. “Ik wil dat iedereen goede informatie krijgt, goed behandeld wordt en een beetje blij de klas uitgaat.” Ze lacht even. “Ik hou niet van verdrietige mensen in de klas.” Het is veel, geeft ze toe. Maar als ze het níet doet, voelt dat zwaarder. ‘Dan voel ik me schuldig. Ik denk altijd: ik kan nog meer doen.”
Paspoortje
Naam: Hawazen
Leeftijd: 31 jaar
Woonplaats: Zeewolde
Opgegroeid in: Jaramana
Studie: Business Administration en Human Resources
Favoriet eten: Mahashi, gevulde courgette en aubergine met rijst en vlees
Favoriete plek: Thuis
Guilty pleasure: Chocolade
